Upaniszada Gopalatapani: Gopalajantra

tān uvāca | yat tasya pīthaṁ hairaṇyāṣṭa-palāśam ambujaṁ tad-antarālike ’nalāsra-yugaṁ tadantarādy-arṇākhila-bījaṁ kṛṣṇāya nama iti bījārthaṁ sabrahmāṇam ādhāya | anaṅga-gāyatrīṁ yathāvad vyālikhya bhū-maṇḍalaṁ śūla-veṣṭitaṁ kṛtvāṅga-vāsudeva-rukmiṇy-ādi-kha-śaktīndrādi-vasudevādipārthādi-nidhy-āvītaṁ yajet | sandhyāsu pratipattibhir upacārais tenāsyākhilaṁ bhavaty akhilaṁ bhavatīti Brahma odrzekł: Należy składać ofi arę (yajet) siedzibie (pīthaṁ) [mantry] (tzn. jantrze, yantra), która powinna zostać zrobiona zgodnie z następującymi wymogami: mieć czytaj dalej »

Od nirwany do rasanandy – od zera do ekstazy

Pytanie: Jak można mówić, że ta, czy jakakolwiek inna ścieżka jest lepsza od pozostałych, skoro Absolut jest nieograniczony i uznał za stosowne dać nam wiele ścieżek, dzięki którym możemy urzeczywistnić naszą prawdziwą naturę? Odpowiedź: Zwolennik danej ścieżki powinien uważać, że jego ścieżka jest najlepsza, przynajmniej dla niego. Niemniej jednak, obiektywnie rzecz biorąc, jedna ścieżka może czytaj dalej »

Myśl wedyjska i współczesność – teza, antyteza, synteza

Pytanie: W przeprowadzonej ostatnio dyskusji, zatytułowanej: „Kobiety a rzeczywistość naszych czasów”, wyraziłeś pozytywną opinię o współczesnych poglądach. Czyż starożytna kultura wedyjska nie jest doskonała, a współczesne społeczeństwo ułomne? Odpowiedź: Trudno dokładnie opisać, jaka była lub jest kultura wedyjska. Istnieje sporo teorii w tym zakresie. Nawet wielcy nauczyciele duchowi w naszej tradycji wyrażali różne opinie na czytaj dalej »

Filozofia Wiśisztadwajty Śri Ramanudżaczarji

Pytanie: Czy filozofia wiśisztadwajty (viśiṣṭādvaita, jedność posiadająca atrybuty) Ramanudżaczarji jest tym samym co filozofia aczintjabhedabhedy (acintyabhedābheda, niepojęta jednoczesna jedność i różnorodność) Śri Czajtanji Mahaprabhu? Jeśli obie filozofie są takie same co do tattwy (tattva, prawda, zasada), gdzie w filozofii Śri Ramanudży znaleźć można aczintję (niepojętość)? Filozofia ta jasno tłumaczy związek pomiędzy przedmiotem a [jego] atrybutem czytaj dalej »

Duchowy brak przemocy – od pola bitwy do źródła błogości

Bhagawadgita – rozmowa między Kryszną a Ardżuną – toczy się na polu bitwy tuż przed wybuchem wojny domowej. Mimo to, w jej trakcie Kryszna wspomina o ahinsie (ahiṁsā, brak przemocy) trzykrotnie. W rozdziale dziesiątym nazywa ją jedną ze szlachetnych cech pochodzących od niego samego (10.5), natomiast w trzynastym uznaje, wraz z innymi cechami, za oznakę czytaj dalej »

Koniec filozofii

Słowo perenializm obejmuje różne znaczenia. Tutaj będę używać tego wyrazu na określenie pewnego rodzaju filozofii [perenializm jako filozofia zakłada istnienie pewnych niezmiennych wartości, przyp. tłum.]. Najbardziej zagorzali orędownicy perenializmu uważają, że termin sanatanadharma stanowi jego synonim. Wyrażenie sanatana (wieczna) dharma (natura) wykracza poza jakąś konkretną  religię. To pojęcie odnosi się do wiecznej natury istnienia. Wszystkie czytaj dalej »

Śri Czajtanja Mahaprabhu

Fragment z książki Swamiego: Srila Jiva Goswami’s Tattva-Sandarbha, Sacred India’s Philosophy of Ecstasy.   kṛṣṇa-varṇaṁ tviṣākṛṣṇaṁ sāṅgopāṅgāstra-pārṣadam yajñaiḥ-saṅkīrtana-prāyair yajanti hi su-medhasaḥ W pierwszej anuczhedzie (części, anuccheda) [Tattwasandarbhy] Śri Dżiwa (Śrī Jīva) cytuje niezwykle istotny werset ze Śrimad Bhagawatam, który uznawany jest za wastunirdeśę (vastu-nirdeśa), przedstawienie głównego tematu tego traktatu: W kalijudze osoby o bardzo subtelnej, czytaj dalej »

Strona 4 z 14« Pierwsza...23456...10...Ostatnia »